Σ’ έχω μαζί στα εύκολα, στα δύσκολα, στις μπόρες,

για να μετρώ κάθε λεπτό, σκοτώνοντας τις ώρες,

στο χάραμα με την χαρά, στο σύθαμπο με λύπη,

να μου κρατάνε συντροφιά οι μαγικοί σου κτύποι!

***

Όταν αχνίζει ο καφές ο μέτριος στον δίσκο,

 στης μπίλιας σου το χάϊδεμα τον εαυτό μου βρίσκω,

την ώρα που το αίμα μου μες το κορμί μου βράζει

κι από τις νίλες της ζωής με τρώει το μαράζι,

σε νιώθω στην παλάμη μου συρτάκι να χορεύεις,

συρτό και ζεϊμπέκικο για να με γαληνεύεις!

***

Και σε μετρώ αδιάκοπα κι όλο μιλούμε μόνοι,

ονειρικό παιχνίδι μου, αγνό που δεν τελειώνει,

 σαν τρέχεις και χοροπηδάς στις άκρες των δακτύλων,

γίνεσαι φίλος των εχθρών, μα και εχθρός των φίλων!

***

Φίλος πιστός και σύντροφος σ’ εμέ που δεν φουμάρω,

μα… κολλητάρι ταιριαστό σ’ αυτόν με το τσιγάρο,

των «αλητών» αξεσουάρ, μα και των… «καθώς πρέπει»,

δισκάκι που μου τραγουδά κλεισμένο σε μια τσέπη,

ρεμπέτικα και λαϊκά ή κλασσικά και ντίσκο,

όταν σε χάνω… χάνομαι, με τάματα σε βρίσκω!

*** 

Χρώμα γαλάζιο με λευκό και κίτρινο με μαύρο,

πράσινο για τον… βάζελο, κόκκινο για τον… γαύρο,

πόσες φορές σε πίκρανα, σε έσπασα σαν ρόδι,

σε πέταξα στο πάτωμα, σαν ζωντανό χταπόδι…

και σαν εμένα να ξεσπάς σε κλάμα, μοιρολόϊ,

τόσο φτηνό, πανάκριβο, φτωχό μου… κομπολόϊ !

Ο Παγκυπριώτατος