Μπορεί το βλέμμα ως γνωστόν να ‘χω μονίμως πάνω,

να προσπαθώ τ’ αστέρι μου μήπως επισημάνω,

να… πιάστηκε το σβέρκο μου, σαν ξενυχτώ τις νύχτες,

αλλά μονάχα των τιμών εντόπισα τους δείκτες!

***  *** ***

Αυξάνονται, πληθύνονται, μου κρύβουν το φεγγάρι,

ξεπέρασαν την λογική κι’ οδεύουν προς τον Άρη,

γι’ αυτό κι’ εγώ προσεύχομαι, ψάλλω το «Πάτερ Ημών»,

να πέσουν, να προσγειωθούν οι δείκτες των τιμών!

*** *** ***

Με δέος παρακολουθώ τους δείκτες τους τρανούς,

που στέλνουν χαιρετίσματα από τους ουρανούς,

αφού μαζί τους στα ψηλά εκεί στον ουρανό,

μοιάζει και ο τιμάριθμος αστέρι φωτεινό!

*** *** ***

Τον βλέπω να… χασκογελά και να μου λέει… «κοίτα,

μαζί μου απογείωσα τ’ αγγούρια και τα βλήτα,

κοίτα και το πετρέλαιο, πετά εις τους αιθέρες,

κάνοντας τα… οκτάνια διάσημους αστέρες»!

*** *** ***

Είναι φως φανάρι πλέον, πως οι δείκτες των τιμών

ασυγκράτητοι θα φέρουν πάλιν εποχές λιμών

κι ως εκ τούτου φίλτατοί μου δεν θα ξενυχτώ τις νύχτες

ν’ αποφεύγω και το άγχος που μου προκαλούν οι δείκτες!

Ο Παγκυπριώτατος