Πάντα ζεστό, δεν κρύωσε το κίτρινο σου αίμα,

ήσουν παιδί δέκα χρονών με αετίσιο βλέμμα,

όταν όλα βυθίστηκαν σ’ ένα πηχτό σκοτάδι,

ο κόσμος σου κι ο κόσμος μας βυθίστηκαν στον Άδη…

🖤💛🖤💛

Δέκα χρονών και χάθηκε το φως απ’ την ζωή σου,

όμως μια λάμψη δυνατή βγήκε απ’ την ψυχή σου

και φώτισε τον κόσμο σου σαν η καρδιά κτυπούσε,

κίτρινο – μαύρο – κίτρινο παντού και σε κρατούσε!

🖤💛🖤💛

Αλλιώτικος, μαγευτικός, της φαντασίας κόσμος,

που μάγευε σαν μουσική, που μύριζε σαν δυόσμος!

🖤💛🖤💛

Μάρκο, μες στο σκοτάδι σου, στα βάθη της ψυχής σου,

σαν ταξιδεύεις και γυρνάς στις άκρες μιας αβύσσου,

μέσα στα κιτρινόμαυρα πελάγη π’ αρμενίζεις,

παραμυθένια, όμορφα λιμάνια αντικρύζεις!

🖤💛🖤💛

Ας μπαίναμε στον κόσμο σου για κλάσματα στιγμής,

μήπως με τις αισθήσεις σου δούμε το φως κι εμείς,

αφού αν έχουμε εμείς τα μάτια μας σαράντα,

όμως χωρίς υπερβολή, εσύ βλέπεις τα πάντα!

🖤💛🖤💛

Μάρκο, η φαντασία σου, θαύμα θαυμάτων μέγα

κι αν απ’ το Άλφα ξεκινά δεν σταματά στ’ Ωμέγα

κι αν απ’ το Ένα αρχινά, στ’ άπειρο δεν τελειώνει,

σε γαλαξίες χάνεται, γλεντά και ξεφαντώνει!

Ο Παγκυπριώτατος