Ηροδότου αληθινές Ιστορίες: Έξι παρά δέκα το πρωΐ…💥

Η ΒΡΑΔΙΝΗ ΠΤΗΣΗ

Το αεροπλάνο της Aegean απογειώθηκε κανονικά από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος της Αθήνας με προορισμό την Λάρνακα της Κύπρου. Η βραδινή αυτή πτήση, η Α30910, κατά την δική μου εκτίμηση δεν ήταν πολύ δημοφιλής, αφού η ώρα άφιξης του αεροπλάνου στην Λάρνακα ήταν στις μία και μισή μετά τα μεσάνυχτα. Ωστόσο από αυτά που θυμάμαι είδα πως δεν υπήρχαν άδειες θέσεις, γεγονός που σήμαινε ότι η καλοκαιρινή τουριστική περίοδος ήταν σημαντικότερος παράγοντας επιλογής μιας βραδινής πτήσης για τον συγκεκριμένο προορισμό!

Πολύ άνετο το ταξίδι, φάνηκε πως σε λίγη ώρα θα μπαίναμε στον εναέριο χώρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με την σχετική ενημέρωση που συνήθως κάνουν οι κυβερνήτες των αεροσκαφών, όταν πλησιάζει το τελευταίο στάδιο της πτήσης, περίπου είκοσι λεπτά πριν την προσγείωση, μπαίνοντας στην βορειοδυτική πλευρά της Κύπρου από την περιοχή του κόλπου της Χρυσοχούς της επαρχίας Πάφου.

ΠΕΤΩΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Περίμενα να δω τα φώτα των χωριών, να δω τον εντονότερο φωτισμό της πόλης της Πάφου, να διακρίνω έστω στο σκοτάδι της νύχτας την οροσειρά του Τροόδους με τα διάσπαρτα φώτα των χωριών, τα φώτα της πόλης μου της Λεμεσού, μα δεν φαινόταν σχεδόν τίποτε! Μήπως υπήρχαν σύννεφα;

Σε μερικά μόνον σημεία, έφταναν στα μάτια μου στιγμιαίες αδύνατες λάμψεις που χάνονταν και μου έκαναν εντύπωση. Είχα κάνει παρόμοια ταξίδια, την ίδια διαδρομή αμέτρητες φορές και ήξερα όλες τις λεπτομέρειες μιας πτήσης από την Αθήνα προς την Λάρνακα. Μήπως επαναλαμβάνω υπήρχε συννεφιά; Αυτό θα το δούμε στη συνέχεια.

Το εικοσάλεπτο των ελιγμών της προσγείωσης πέρασε, πέρασαν και άλλα λεπτά, οι επιβάτες άρχισαν να το συζητούν, ώσπου…,

Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η φωνή του κυβερνήτη του αεροσκάφους μας ενημέρωσε πως λόγω πυκνής ομίχλης στο αεροδρόμιο της Λάρνακας ήταν αδύνατη η προσγείωση και η πτήση θα προσγειωνόταν στο αεροδρόμιο της Πάφου. Μα και στην περιοχή του αεροδρομίου της Πάφου επικρατούσε ομίχλη αλλά… μάλλον θα ήταν αραιή.

Μισή ώρα μετά προσγειωθήκαμε στην Πάφο. Αναμονή στο αεροσκάφος και επιτέλους άρχισε η αποβίβαση των επιβατών!

Τί θα γινόταν όμως με τα αυτοκίνητα των επιβατών που τα είχαν αφήσει στην Λάρνακα; Οι διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων, αφού το προσωπικό του αεροδρομίου στην Πάφο ήταν ανέτοιμο για μια τέτοια έκτακτη κατάσταση, απέφεραν αποτέλεσμα. Ένα μεγάλο λεωφορείο βρέθηκε για την μεταφορά μας στην Λάρνακα. Η ώρα είχε πάει τρεις το πρωί. Όμως η διαδρομή από την Πάφο μέχρι την Λάρνακα δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Η ομίχλη καλά κρατούσε ειδικά από την Λεμεσό μέχρι την Λάρνακα.

Στις τέσσερις και μισή φτάσαμε στο αεροδρόμιο Λάρνακας εν μέσω δυσκολιών αφού ναι, η ομίχλη εδώ ήταν τόσο πυκνή που δικαιολογημένα η πτήση μας οδηγήθηκε στην Πάφο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΡΝΑΚΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ

Μπήκα στο αυτοκίνητό μου με πολλά ερωτήματα και ενδοιασμούς κατά πόσον θα ήταν λογικό να οδηγήσω μέσα στην τόση ομίχλη μέχρι την Λεμεσό. Πήρα την απόφαση όμως να φύγω, αφού στις οκτώ το πρωί είχα δουλειά στο γραφείο μου, στο Έργο της Μαρίνας Λεμεσού. Φώτα ομίχλης, χαμηλή ταχύτητα, alarm και οποιοδήποτε άλλο μέσο ασφάλειας στον δρόμο ερχόταν στο μυαλό μου, αφού παρόμοιες καταστάσεις και καιρικές συνθήκες αντιμετώπισα στην Πολωνία στα πέντε χρόνια της παρουσίας μου εκεί.

Ήταν δύσκολο. Μπήκα στον αυτοκινητόδρομο, κοιτάζοντας πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά, βλέποντας μόνον στον δυτικό ορίζοντα έναν ουρανό κόκκινο, με την πρωϊνή ομίχλη να αντιπαλεύει με την προσπάθεια του ήλιου να διαλύσει με τις ακτίνες του το σκηνικό. Έφτασα μετά από μισή ώρα στο σημείο που συναντιέται ο αυτοκινητόδρομος της Λάρνακας με αυτόν της Λευκωσίας, στο χωριό Κοφίνου. Η ώρα είχε πάει πέντε. Βρήκα ένα χώρο και στάθμευσα για λίγα μόνον λεπτά. Δεν άντεχα άλλο να πολεμώ με το άγνωστο σε έναν αυτοκινητόδρομο που δεν συνάντησα ούτε ένα αυτοκίνητο! Είχα όμως συνεχώς το μυαλό μου στην δουλειά…

Στις πέντε και είκοσι περνούσα από την Σκαρίνου, από το σημείο όπου σήμερα υπάρχει μια μεγάλη υπεραγορά. Μήπως πρέπει να σταματήσω τελικά εδώ; Όμως συνέχισα, πιστεύοντας πως όπου να ‘ναι ο ήλιος θα έβγαινε νικητής στην πάλη του με την ομίχλη. Χαμός!

ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΧΟΙΡΟΚΟΙΤΙΑ

Έφτασα στην Χοιροκοιτία αλλά ακριβώς εδώ, άρχισαν οι μνήμες να με γαντζώνουν άγρια, αφού στο μυαλό μου εμφανίστηκαν εικόνες μιας αλησμόνητης νύχτας που περάσαμε με τους βομβαρδισμούς των Αμερικάνων στην Τρίπολη της Λιβύης στις δύο η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, το 1986. Ένας κατακόκκινος ουρανός να μπερδεύεται με μια απίστευτα πυκνή κινούμενη ομίχλη, σπίθες να ξεπετάγονται ψηλά και να μαγνητίζουν το βλέμμα μου. Ήμουν όμως… τυχερός, όταν ένα αυτοκίνητο – ψυγείο διανομής κοτόπουλων γνωστής εταιρείας φάνηκε μακριά στον δρόμο, έχοντας μάλλον τον ίδιο προορισμό με μένα. Πλησίασα όσο μπορούσα πιο κοντά, ο οδηγός του προπορευόμενου οχήματος, κατάλαβε την πρόθεσή μου, θα πηγαίναμε παρέα μέχρι την Λεμεσό.

Εκεί στο σημείο που σήμερα βρίσκεται η Ναυτική Βάση στο Μαρί, μαύρα, κόκκινα, άσπρα, φωτεινά και μη μικρά και μεγάλα αντικείμενα έπεφταν από τον ουρανό, σκεπάζοντας το αυτοκίνητό μου, ο υαλοπίνακας είχε γίνει ένα με την ομίχλη, μια λάσπη σκέπασε την όρασή μου που δεν έφευγε με τους υαλοκαθαριστήρες. Ορατότης μηδέν! Και μια μυρωδιά άσχημη, κάτι σαν το καμένο θειάφι έφτανε στην μύτη μου. Αστραπές και εκρήξεις στα αριστερά μου, μα τί γίνεται; Η Εθνική Φρουρά κάνει άσκηση τέτοια ώρα;

Η ΚΟΛΑΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ

Ο πίνακας με την κόλαση του Δάντη ζωγραφιζόταν εκείνη την στιγμή μπροστά μου. Ήταν η ώρα πέντε και σαρανταπέντε το πρωί.

Σε λίγα λεπτά, μα όχι πολύ μακριά από το σημείο, άκουσα μια απίστευτα δυνατή έκρηξη και ένιωσα ένα φοβερό τράνταγμα στο αυτοκίνητο. Μου έφυγε σχεδόν, το τιμόνι από τα χέρια. Δυσκολεύτηκα να ξαναβάλω  το αυτοκίνητο στην σωστή λωρίδα, όπως το ίδιο παρατήρησα να συμβαίνει και με το όχημα διανομής κοτόπουλων. Το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου σίγησε. Το κινητό μου τηλέφωνο νέκρωσε.

Ήταν η ώρα 05:50 της 11ης Ιουλίου 2011. Δεκατρείς ψυχές χάθηκαν εκείνη την στιγμή και εξηνταδύο άτομα τραυματίστηκαν σοβαρά από την έκρηξη που έγινε στην Ναυτική Βάση. Η ιστορία μου δεν θα καταπιαστεί με άλλες λεπτομέρειες όπως με τις ευθύνες των πολιτικών, των στρατιωτικών και άλλων που εμπλέκονται στην τραγωδία. Εξ άλλου ο σκοπός μου είναι άλλος.

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΜΑΚΡΑΙΝΟΥΝ

Τώρα που οι σκιές μακραίνουν και όπου να ‘ναι αναπόφευκτα θα πέσει το πυκνό πέπλο της νύχτας, όταν ο ήλιος θα συνεχίζει να φωτίζει κάνοντας τις βόλτες του σε  άλλες γειτονιές και γωνιές του γαλαξία, θυμάμαι και καταγράφω εκείνες τις τραγικές στιγμές που αθώες ψυχές φτερούγισαν ψηλά με προορισμό τους το Φως την ίδια στιγμή που ανεύθυνοι άνθρωποι του παρασκηνίου και του σκότους σε τέτοιες καταστάσεις τρίβουν ανελέητα τα χέρια τους από ευχαρίστηση.

Δεν θα έγραφα αυτήν την ιστορία, μα σήμερα βρήκα στα αρχεία του υπολογιστή μου στοιχεία της επεισοδιακής εκείνης πτήσης και γύρισαν πίσω οι μνήμες μιας φρικτής νύκτας . Εύχομαι να μην ζήσει κανένας την ταλαιπωρία που πέρασα και κυρίως να μην ξανασυμβούν γεγονότα όπως αυτό που περιέγραψα.

Μια διαδρομή μέσα στο άγνωστο, ένα ρίσκο στο χάος και μια τραγωδία ανείπωτη που έτυχε να την ζήσω από κοντά και εξελισσόταν μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά.

Οι αληθινές ιστορίες γράφονται για να θυμίζουν στα παιδιά μας πως η ζωή ποτέ δεν ήταν εύκολη. Μάλλον το αντίθετο αφού στη ζωή πρέπει να  δίνεις μάχες για να μην σε νικήσει.