Στις δίνες τούτης της ζωής, στη ζέση των καυσώνων,

μέσα στα καυσαέρια της πόλης των Ευζώνων,

βλέπω ξανά να έρχεται αργά και σταθερά,

η μέρα που θα ξεχυθώ στα γάργαρα νερά!

*** *** ***

Εκεί στις πεντακάθαρες ακτές της Καρδαμύλης,

όταν Παγκυπριώτατε θα απλωθείς, οφείλεις

να στείλεις ένα μήνυμα και μην παραπονιέσαι

γιατί το ξέρω ποιητή, στην αμμουδιά ξεχνιέσαι!

*** *** ***

Όταν τα ηχοχρώματα της θάλασσας ζητήσεις,

τα περασμένα και πεζά δεν θα αναπολήσεις,

που μαγεμένος – σαν αυλός – απ’ των αφρών τους ήχους,

ίσως χαθείς πάλι σαν χθες, στους λυρικούς σου στίχους!

*** *** ***

Σαν περιμένεις την αυγή να ‘ρθει στην Καρδαμύλη,

να δεις τον ήλιο που κρυφά ζητά να ανατείλει

δίπλα απ’ τον Ταΰγετο, Ελληνικό, μεγάλο,

μη λησμονήσεις ποιητή και δώσε μας σινιάλο!

Ο Παγκυπριώτατος