Θυμάμαι που σου έκλεψα με δόλο τα κλειδιά σου,

 σαν είχες από κούραση τα μάτια σου κλειστά,

για να ανοίξω στα κρυφά μια νύχτα την καρδιά σου

μήπως κι ακούσω «σ’ αγαπώ» αχνά, ψιθυριστά!

💘💘💘

Γιόρταζα με τ’ απίθανα κι ανέπνεα μ’ ελπίδες

και ζούσα μες στα όνειρα, στο ψέμα δηλαδή,

το δάκρυ όμως άφηνε στον ώμο σου κηλίδες

και μου ‘λεγες απότομα… «μην κάνεις σαν παιδί»!

💘💘💘

Ζωγράφιζα τους Έρωτες με τόξα στα χαρτιά μου

με μιαν ελπίδα κάποτε να βάλω τα κλειδιά,

είχ’ ανοιχτά στα όνειρα τα μάτια κι η ματιά μου

στόχευε πάντα να τρυπά σαν βέλος μια καρδιά!

💘💘💘

Διάλεγα τα σενάρια να είναι ένα κι ένα

κι έβαζα μες στα όνειρα τον πρωταγωνιστή,

ένα παιδί – ηθοποιό, που έμοιαζε σ’ εμένα,

που έμπαινε στα όνειρα κάνοντας τον ληστή!

💘💘💘

Τι τα ‘θελα τα όνειρα, για να με βασανίζουν;

Δεν τ’ άφηνα καλύτερα εκεί φυλακισμένα,

όπως τα ζόμπι βγαίνουν πια και τώρα με φοβίζουν,

σαν εφιάλτες ζωντανοί, σαν όνειρα κλεμμένα!

Ο Παγκυπριώτατος