Έγραφες στίχους και στροφές γι’ αγάπες και λουλούδια

και πίστευες σε έρωτες άδολους και αγνούς,

έγιναν οι αράδες σου εξαίσια τραγούδια

που δεν μπορούσε ο κοινός, να καταλάβει νους!

*** *** ***

Γλεντούσες με τα έργα σου και με αυτά μεθούσες

γιατί με τους φιλόσοφους είχες σκοπούς κοινούς,

τους στίχους σου καμάρωνες κι όταν μεσουρανούσες

μιλούσες στον Αυγερινό ψηλά στους ουρανούς!

*** *** ***

Στ’ αλήθεια τι σου άρεσε, τι ήθελες τη δόξα

σε ένα κόσμο ψεύτικο, με δόλο τεχνητό,

που το ταλέντο οι πολλοί το ονομάζουν λόξα

γιατί δεν είναι το απλό και κατανοητό…!

*** *** ***

Τώρα που βράδιασε θωρώ ψηλά την Αφροδίτη,

χάθηκε με την λόξα μου και ο Αυγερινός,

αλλιώτικη έβαλε στολή, αυτή τ’ Αποσπερίτη

και μ’ έκανε να φαίνομαι τόσο προσωρινός!

Ο Παγκυπριώτατος